martes, septiembre 30, 2008

La llave

Anhelo tus besos, tus caricias..

Apareces, clavas tu mirada en mis ojos, cuál puñal en un tierno corazón rojo... que sangra...
mis ojos sangran amor por ti, mis lágrimas se convierten en besos, besos que impulsan mi cuerpo, lo convulsionan, para sacar del centro de mi alma todo el amor que siento por ti en forma de explosión...

Y ahí estás tú, y tus labios, dulces, pegajosos, casi empalagosos... tu lengua busca, y siempre me encuentra, caemos en aspiral al mundo de las caricias...

Me encantan las caricias que no piden permiso, las que surgen porque sí, esas que aparecen por puro instinto animal..

Me comes, me humedeces, amas cada centímetro de mi piel, me besas, me agarras de golpe... siento caer tus gotas de placer en mi cara, y es ahí cuando sé que tu cuerpo tan sólo lo forma la pasión..

sí...
te adentras en mí...
exploras mi interior, llegando hasta el final... rozas mi elixir, lo tocas, lo presionas, y exploras en él...
Eres una explosión cuando sólo yo te veo, y me excita el sentir que sólo yo tengo la llave para abrir tu caja de pandora.. la llave para abrir esa puerta que te incita a la locura, a la dulce agonía, al desespero de darme toda tu pasión, entregándome toda tu esencia, para irla administrando por todo mi cuerpo, cual perfume se tratase...

Y es que teniendo esa llave, por tan sólo unos instantes, siento que soy dueña de ti, y tú dueño de mí, una simbiosis obligada que tenemos que zanjar... o hacer que dure para siempre.

Teniendo esa llave, siento la tentación de querer abrir la puerta una y otra vez...
Y es que ahora, quisiera abrirla todas las veces que se me antojara...


Uff...

miércoles, julio 30, 2008

Lo que esconden tus besos...

...tras tus besos puedo ver la bravura del mar. Fuerza inmmesurable que estalla en el rompeolas y paz relajante que acompasa con la luna.
...tras tus besos puedo oler un aroma intenso que parece salir de tu alma, de tu esencia, algo así como lavanda, algo así como un incienso.
...tras tus besos puedo saborear la sal de tus ojos, la dulzura de tus labios, la amargura de tu rabia, y la acidez entre tus versos
...tras tus besos puedo escuchar el ruido de tu aliento, el latir de tu corazón, la emoción de tu alma, el ritmo de tu amor
...tras tus besos siento, mi amor, siento que te tengo, lo siento en mi piel, lo siento en la sangre, siento que tu amor corre por mis venas cual nota atraviesa el sonido.

Tras tus besos se guardan tus caricias agridulces de tu cuerpo contra el mío, tu fuerza, el latir de tu alma, el regalo de tu esencia...

Tras tus besos he descubierto que tu amor es verdadero, que existe, física y espiritualmente, que es lo que siempre he querido y lo que siempre me estás dando.
Gracias por demostrarme el valor de un beso...

domingo, febrero 10, 2008

Stolen moments with you

Bueno, te dije que para San Valentín no me gusta reglar cosas compradas y hechas, y aunque esto esté medio hecho, pues el resto lo hemos hecho todo nosotros: son nuestros recuerdos todos juntos aquí :)

Espero que te guste, y que te gusten el resto de regalitos que te esperan... jiji.

Te quiero,

Atenea*..






PD: Si lo quieres ver mejor, haz click aquí:
http://www.slide.com/r/76XRh7H05T8gz4tiEXSn9tlJ_VZgwGXr?previous_view=mscd_embedded_url&view=original

viernes, febrero 08, 2008

Hope.

Desde hoy sé que lo nuestro ha cambiado. Hoy hemos abierto nuestros corazones como nunca lo habíamos hecho. [u]Hoy hemos hablado de la vida[/u]. Hoy hemos aprendido a valorarnos. A valorar nuestras vidas. Nuestra felicidad. Nuestros objetivos.Hemos reconocido lo irreconocible. Nuestros miedos, nuestras confesiones. Hemos dejado que el otro desubra quiénes somos y qué queremos.
[b]Y me siento realmente orgullosa de ello.[/b]

Hoy ha sido un día especial. Hoy hemos sabido valorar un momento tan simple como ir caminando juntos, cogidos de la mano. Hoy he llorado ante ti al pensar que algún día puedo perderte. Hoy he tomado fuerzas para saber valorar el doble cada momento que vivamos juntos, porque aunque creamos que sí, no sabemos cuál de ellos será el último. Hemos hablado de Venus, del cielo, de nacer, de existir, de hacer feliz, de encontrar la felicidad.

Y me haces feliz. No lo dudes. Soy feliz a tu lado. [b]Muy feliz[/b][i]"Pero quien no sufre no ama..."[/i]Sabemos con seguridad que siempre nos quedará camino por recorrer, y sabemos que no tenemos un libro con nuestro destino escrito. Pero me has demostrado que estás seguro del presente, y creo que es lo más importante.
Sabes que conmigo puedes reir a carcajadas, llorar, reir, pensar, reflexionar, sentir, aprender, enseñar, volver a nacer, amar, valorar las pequeñas cosas,...Sabes que conmigo puedes vivir la vida como tú la sientas, y espero que así sea.Siento la esperanza de que compartiré un futuro contigo, un futuro maravilloso, el futuro con la persona con la que siempre he soñado conocer.Siento la esperanza de crecer, de avanzar, de subir, de romper obstáculos, para ser (más) feliz a tu lado.
[i]Junts ens menjarem el món...[/i]

Eso me dijiste un día. Y lo conseguiremos, mi vida. Ten fe en ello. Luchemos juntos.
Tengamos esperanza~.

domingo, enero 27, 2008

Poesía

No puedo entender cómo mi corazón puede aguantar el peso de tu amor.
Ni tampoco entiendo cómo mi mente puede pensar en lo rutinario mientras un pensamiento constante te hace protagonista.
Nunca experimenté la sensación de saber que yo soy tuya.
Nunca encontré al único ser que tenga la llave que abre las puertas de todos mis rincones con derecho a rozar cada centímetro de mi piel.
Jamás pensé que no pudiera imaginar un futuro sin un alma que vive en mi interior.
Inimaginable el encontrar a la persona que me enseñara que mirarse a los ojos es suficiente para amarse.
Conocer cada rincón de tu alma,
explorar cada parte de tu ser
leer tu mente, sentir tus latidos,
algo que nunca lograré creer...

Mi amor, sabes que siento no poder decirte lo que siento sin que pueda describir lo que florece en el jardín de mi alma cada vez que te recuerdo...
pero es que cuando te recuerdo mis palabras sólo se vuelven una cosa:

poesía


Al ser al que amo,
Atenea*..

miércoles, enero 23, 2008

No
Quiero
Conformarme
-----------------------> Quiero ir más allá.

martes, noviembre 20, 2007

Luz

Si crees que tienes algo de luz en tu vida,
es por una llama que se mantiene encendida.

Si realmente quieres que esa luz se mantenga, no dejes que esa llama se apague. Dale oxígeno para que la combustión siga creando esa luz que tanto ansías.

No te encierres en un cuarto oscuro con la música alta y una estridente distorsión en tu guitarra y te olvides que tienes al menos una luz en tu vida.

[...]

Yo creía no tener ese tipo de luz. Pero la tengo.
Y ahora me he dado cuenta de que es una luz intermitente.

Y realmente odio el momento en el que estoy totalmente a oscuras.

Aunque gracias a Dios, yo también tengo música y las teclas de mi piano.
La única diferencia entre A y B es que B espera que esa luz la escuche tocar,
mientras que A se limita a no esperar que B la escuche, ya que supone que siempre está ahí para escucharle.

Pero no hay ninguna luz mágica que pueda brillar en todas partes.


Cuando tú quieras, estaré ahí siempre.
Espero ser tu luz siempre algún día.


Atenea

viernes, noviembre 02, 2007

Entre tus brazos

Todavía lo recuerdo,
Tú y yo aquél soleado día
Que sin casi poder verlo
Se hizo una noche perdida:
Perdida entre nuestros besos
Perdida en esas caricias...

Cuando al fin pude abrazarte
Y en tu pecho estar tendida
Oía tu corazón
Y en el cielo me sentía
Sonido armonioso y dulce
Sentir cómo tú latías...

Entendí en aquél momento
Que era lo que yo quería
Sentirme viva en tus brazos
¡Sentirme así de por vida!

Me resulta hasta gracioso
Saber que, es que, no podía.
No podía contenerme
Y también tú lo sabías.
Tu cuerpo junto al mío
Tu alma junto a la mía
Tus labios, dulce atracción
Y mi mirada, escondida...

¿Y es que quién sería capaz
de calmar ese ansia mía?
¿Teniendo cerca tus labios
Y habiendo distancia fina?

Entendí en aquél momento
Que era lo que yo quería
Sentirme viva en tus brazos
¡Sentirme así de por vida!


Yo no supe contenerme
Y rompí aquella línea
que la pasión y la calma
Firme y frágil, dividía.

Al fin yo te di aquél beso
Que desató dulce ira
Con la que al fin nos mostramos
La pasión que allí nacía.
Besos, besos y más besos
Y esa pasión desprendida,
Tus ojos color turquesa
Y sus miradas furtivas,
Nos sobraron las palabras
Y faltó el resto del día
Para seguir avivando
Aquella llama encendida
Combustión que provocaba
Locura, amor y armonía.

Mientras yo me volví tuya
Y tu alma se volvió mía
Solo a veces, por mi mente
Palabrejas transcurrían:

Entendí en aquél momento
Que era lo que yo quería
Sentirme viva en tus brazos
¡Sentirme así de por vida!

Nuestra lujuria avivó
Aquella llama encendida
Y tal vez puedo decir
Que ella fue protagonista.
Pero yo sé que el amor
Fue el que la alcoba invadía
Porque entre aquella libido
Dos "te quiero" resurgían

Entendí en aquél momento
Que era lo que yo quería
Sentirme viva en tus brazos
¡Sentirme así de por vida!


Y como calman las olas
También calman las caricias
Pero un sentimiento crece
En dos almas compartidas.
Te he dado mi corazón
Te he dado toda mi vida
Te he dado todo secreto
Y también mis alegrías.

Mas también te di otra cosa
Que tú sabes, vida mía
Te di la llave que abre
Las puertas de mi inocencia
Secretos que entre tus brazos
Yo te daré de por vida.

Entendí en aquél momento
Que era lo que yo quería
Sentirme viva en tus brazos
¡Sentirme así de por vida!

martes, octubre 23, 2007

Podría decirte que...

...que en el fondo no te echo tanto de menos.Porque, ¿sabes?, en el fondo siempre estás a mi lado. Siempre te recuerdo y claro, tu recuerdo siempre va conmigo y de alguna forma siempre vienes conmigo.
Podría decirte que estoy segura de que estás pensando en mi en el mismo momento en el que yo lo hago. Y que es una conexión fortísima que nunca se romperá. Que siento que nuestras almas son una.
Podría decirte que siempre que miro nuestra foto en mi cartera me da fuerzas para seguir el día con más fuerza, y que cuando me escribes un mensaje, pienso en lo poco que falta para verte.
Podría decirte que aunque queden semanas para verte me da igual, porque cada día hablo contigo y con eso tengo suficiente y eso es lo único que necesito: oír tu voz para sentirme cerca de ti. Y también podría decir que me encanta que cualquier cosa que vea por la calle me recuerda a ti y sienta que vas conmigo a todas partes. Oh, ¡amor mío! podría decir que aunque esté absolutamente sola, en silencio, aburrida, amargada y melancólica, me siento feliz, porque de alguna manera, estás cerca mío.


Sí, podría decirlo. Y de hecho te lo digo.

Pero piénsalo: El objetivo de todo esto es crear un absurdo simulacro falso para autoconvencerme de que siempre vienes conmigo, de que siempre te veo y de que siempre estoy cerca tuyo.

¡Maldición! Es ridículo.
Es ridículo pensar que, entonces, hay algo que pueda rozar la idea de que puedo sentirte.

Mi amor, a veces me siento una persona absolutamente imbécil.

Belleza

Una silueta perfecta. Una nariz afilada, un cabello suave y brillante, unos labios rojizos, voluminosos. Una cara entre lo inocente y lo pícaro, un color de ojos profundo (a poder ser claros). Unas manos delicadas, unas cejas perfectamente depiladas, unas curvas ni muy rectas ni muy obtusas. Un vientre plano. Una altura adecuada, unas piernas infinitas, unos pechos voluminosos, un cuello ni muy largo ni muy corto. Un estilo explosivo: tacones altos, falda corta, corsé remarcado, ropa íntima de encaje, perfume (C nº5), ojos pintados, peinado a la última y labios muy, muy rojos. Un físico atractivo y una cara encantadora. Una mujer guapa. Una mujer bella.
Ese es el concepto general en lo que a belleza se refiere.


¿Y para qué engañarnos? La mayoría de las cosas que acabo de escribir no las tengo. Supongo que mi físico no es un ideal de belleza, ni el de muchas personas. De hecho, pocas mujeres son tan bellas. Pero... ¿qué es belleza? Beautiful: término inglés que denomina "bello" o "maravilloso". Ahí lo teneis. La belleza es algo maravilloso.
Mas, creo que hay que ir cambiando ese concepto de belleza, ya que hay belleza que los ojos no pueden percibir. Pero eso la gente no lo puede creer.

Todo esto es muy egoísta. Sí, egoísta para el resto de sentidos. ¿No crees que la vista ya está cansada de percibir lo que es belleza y lo que no es belleza? Eso está muy bien, pero porfavor. ¡Intentemos utilizar los 5 sentidos!
De todas las personas que han pasado por mi vida, yo he conocido a muy poca gente que supiera utilizarlos. Que no intentase mostrar su belleza (sólo) con su imagen. La belleza va más allá que una simple imagen personal. Eso sin mencionar que todo el mundo tiene belleza interior (cuando digo todo el mundo digo el 90% de las personas).


[to be continued..]

jueves, octubre 11, 2007

*

Te salió un fuerte rival, pero no te apures, amigo mío. Tu siempre estarás conmigo, cuidando de mí. De mis sentimientos. Estando a mi lado cuando más lo necesito. Sacando la parte más creativa de mí... tranquilo.
Siempre siempre te querré. Somos un gran equipo, ¿sabes?: uno no es nada sin el otro ni el otro sin el uno. Es algo mútuo, algo que jamás morirá. Gracias por permanecer a mi lado cuando más te he necesitado, cuando he querido refugiarme en un sitio donde nadie pudiera verme, allí has estado. Incondicionalmente. Y aún sirviendo de precedente, siempre has querido acompañarme a todos los rincones de mi mente, ya que tú has sido la llave de que las puertas de esos rincones se abrieran. A raíz de ti he creado amigos, y sobretodo a dos grandes amigas, dos amistades de por vida. Pero tú fuiste el primero, que a partir de ti ha nacido lo demás. A partir de ti he descubierto lo que soy, he descubierto en qué quiero que se convierta mi futuro, y eso nadie lo cambiará, ni siquiera la propia muerte, porque sé que cuando ese momento llegue, te llevaré conmigo, no importa de qué forma... pero sé que siempre serás mi compañero. Mi compañero... el que comparte mis sueños, mis ilusiones, mi futuro, el que ve pasar como la gente coje el tren de la amistad que llega a mi estación, ya sea para irse o para volver. Pero a esa estación yo llegué contigo, ¿sabes? y nada ni nadie puede sustituirte, porque eres único. Compartiré mi vida contigo, por tu segura fidelidad. Porque aunque haya gente que venga o vaya, que me escuche o no, me respete o no, sé que tu querrás que lo comparta contigo... gracias. Llegó el momento de dedicar otro rato a mis sentimientos, seguro me acompañarás, ¿verdad?.

Blanco, como mi madre, y negro, como mi padre. La raíz de todas las cosas. De todas (mis) cosas.
Seguiré aprendiendo más y más de ti, hasta que ya no haya secreto que no pueda desvelar sobre tus teclas.
Y hay gente que toma este escrito como una sandez, porque creen que no puedes oirme. Pero sé que me oirás a través de mi música.
Oh, no te ofendas, querido amigo. Sé que tu alma vive. Tu alma vive en mí. Y así será para siempre.

Gracias por presentarme a mis amigas de por vida: mi voz, mi música.
Gracias por ser el único que tiene la llave que abre todos mis secretos.
Gracias, *mi piano.

Atenea

jueves, septiembre 27, 2007

Desesperación

QUISIERA GRITAR
QUISIERA CHILLAR
QUISIERA SALTAR
QUISIERA ARAÑAR
QUISIERA LLORAR
DESCONSOLADAMENTE
GRITANDO ALTO Y CLARO
DESESPERANDO Y SIN CONTROL
SIN CABER EN MÍ
, QUISIERA SABER
¡¡¡¡¡¡¡¿¿¿ P O R Q U É ???!!!!!!!

Siento tanto frío... [reflexiones 2]

Siempre he sentido la primavera. A veces con más intensidad, a veces con menos... pero siempre la he sentido muy dentro de mí.
Pero ahora tengo frío, y creo que nadie puede sentirlo, excepto yo. No sé por qué, pero parece que me transmitas ese viento frío que me corta la piel.
Que la primavera murió, sus colores se volvieron oscuros y apagados, y el invierno amenaza con arrasar toda la calidez que queda en mí. Sólo tú...
Y no intentes buscar una razón, son miles de razones resumidas en un simple "nada". Este frío me está congelando.
¿Por qué puedo tocar el Sol pero sus rayos no desprenden calor?
Es lo que siento, siento frío en mi alma, como si todo el calor, la calidez y la luz, hubieran desaparecido muy lentamente.
No es lógico... pero ¿quién no sabe que la lógica se ausenta en lo que a sentimientos se refiere?
No son razones. Es un sentimiento.
Y es tan cierto como que estás leyéndome ahora.
Frío, oscuridad... sentimientos.

Atenea*..

Siento tanto frío... [reflexiones 1]

NUNCA me entenderás, porque no estoy hecha para que me entiendan.
Afecto. Aparentemente, una sandez... mas es lo que necesito.
Ese afecto que lamentablemente se ha sustituido por una frialdad aparentemente cálida.
Distancia. En parte me siento así por ella. Distancia. Maldita seas.
Pero ¿A qué se le llama distancia? ¿A algo físico? No te acostumbres a entender las cosas como normalmente "se le llaman". La distancia psicológica también existe.
Porque, lo único que necesito es que esto se acabe: distanciamientos y frialdad.
¿Dónde se ve el saber apreciar?
¿Dónde se ve ese calor que nos unía?
Es que tengo tanto frío... tanto dentro de mí...
Donde hubieron 100 primaveras, ahora tan sólo quedan 100 inviernos sin color.
Simplicidad. Sentimientos. Reflexiones.
No le busques las razones...


Atenea*..

miércoles, septiembre 26, 2007

martes, agosto 28, 2007

Léelo cuando sientas que te he fallado

No eres perfecto. Nadie es perfecto. Puedes ser bueno, ejemplar, fantástico... pero no perfecto.
Y como persona imperfecta, tienes muchas posibilidades de hacer daño a alguien. Tu grado de imperfección es tan claro, que puedes dañar hasta al ser al que más quieres.
Aunque hay veces... que no sabes si has hecho daño o no. A veces se ignora lo evidente. Evidente... en sentido ajeno. Se hace sin pensar, sin querer, sin voluntad de...

Y una canción me ha hecho pensar.
Pensar en que...
Si te he hecho daño
Si has derramado alguna lágrima por mí
Si has tenido inquietudes interiores por mi culpa
Si alguna vez te has sentido mal por mí,
y no me he dado cuenta...

lo siento


La razón por la que sigo.
la razón por la que sonrío.
La razón por la que miro adelante
sin intención de girarme y mirar atrás.
Una razón que necesito
La razón.
¿Mi razón?
Tú.

-------------------------------------

The reason - Hoobastank


I'm not a perfect person (no soy una persona perfecta)
There's many things I wish I didn't do (hay muchas cosas que querría no haber hecho)
But I continue learning (pero sigo aprendiendo)
I never meant to do those things to you (nunca pensé que te haría esas cosas a ti)
And so I have to say before I go (y por eso tengo que decirte antes de que me vaya...)
That I just want you to know (que sólo quiero que sepas)


I've found a reason for me (he encontrado una razón para mi,)
To change who I used to be (para cambiar lo que he solido ser)
A reason to start over new (una razón para empezar de nuevo)
and the reason is you (y la razón eres tú)


I'm sorry that I hurt you (siento si te he hecho daño)
It's something I must live with every day (es algo con lo que tengo que vivir cada día)
And all the pain I put you through (y todo el miedo que te he causado)
I wish that I could take it all away (desearía que se fuera lejos)
And be the one who catches all your tears (y ser el único que atrape todas tus lágrimas)
That's why I need you to hear (es por lo que quiero que escuches)


I've found a reason for me (he encontrado una razón para mi,)
To change who I used to be (para cambiar lo que he solido ser)
A reason to start over new (una razón para empezar de nuevo)
and the reason is you [x4] (y la razón eres tú)


I'm not a perfect person (no soy una persona perfecta)
I never meant to do those things to you (nunca pensé que te haría esas cosas a ti)
And so I have to say before I go (y por eso tengo que decirte antes de que me vaya...)
That I just want you to know (que sólo quiero que sepas)

I've found a reason for me (he encontrado una razón para mi,)
To change who I used to be (para cambiar lo que he solido ser)
A reason to start over new (una razón para empezar de nuevo)
and the reason is you (y la razón eres tú)

I've found a reason to show (he encontrado una razón para demostrar)
A side of me you didn't know (un lado de mí que tu no conocías)
A reason for all that I do (una razón para hacer todo lo que hago)
And the reason is you (y la razón eres tú)

-------------------------------------


te quiero...



·* ¿Y tú? ¿Cuál es tu razón? *·


Atenea Carter*..


Traducción por: Atenea

martes, julio 24, 2007

Una imagen vale más que 1000 palabras

Si una imagen vale más que mil palabras, aquí tienes... imágenes y palabras.
Te quiero,
Atenea



..........



.........


...........

........

martes, junio 26, 2007

Sensaciones

Llegué allí. Se oía más mi voz que la de los demás. Hablaba nerviosa, me reía... quería calmarme. No podía. "¿Qué pasará?"

Bajé del bus. Le vi: estaba ahí, solo. Creo que mi corazón no podía ir más rápido. Creo que ya no podría sentir más mariposas en mi estomago. La calle estaba llena de gente, pero sólo pude verle a él. Motores de coches, cláxons, gente, gritos, converaciones, música... pero yo sólo pude oir su silencio.

Corrí, lo máximo que pude. ¡Estaba ahí! Tenía que abrazarle. Y lo hice... durante un minuto. Un minuto eterno. Por fin... lo tenía entre mis brazos, y él a mí. Tantas conversaciones, tantas risas, tantas palabras dichas, tantas imágenes... todas me vinieron a la mente en aquel abrazo.

El dia transcurrió, y yo no pude hacer otra cosa que fijarme en él, estuviera donde estuviera, sus ojos brillaban mas que nunca... (o creo que sus ojos eran los únicos que brillaban para mí)
Hubo música, música y más música... miradas desde el escenario. Y una canción dedicada... para gritarle al mundo en forma de notas musicales que nadie podría arrebatarme ese amor que surgía de repente, y que empezaba a ser perenne como la hierba...

Pero yo me quedo con el momento de soledad. Del momento en que solo nos quedamos el y yo. El metro se vació y las palabras, a su vez, se quedaron vacías... exceptuando tres preguntas. Tres preguntas que volaban alrededor de mi mente desde que empezó aquel día. Cuando las formulé, no pude imaginar que las tres preguntas pudieran ser respondidas como yo hubiera soñado. Soñar... pero mi sueño era tenerle a él. Y le tenía tan cerca... ¿un beso era soñar demasiado? No. Y pude comprobarlo cuando realicé una cuarta pregunta (espontánea). A partir de ahí, sellamos nuestro amor. Un amor hasta ahora invisible e inexistente para los demás. Pero muy presente para nosotros.

-Què se suposa que som a partir d'ara?
-Per mi, com si vols que aquest sigui el primer dia...

Al fin mi mente navegó en el azul de sus ojos para que mis labios acabaran perdiéndose en su boca.

Nos tenemos el uno al otro mientras la soledad, se consume fugazmente.
Y es que el día de la música las notas dibujaron una sinfonía que terminó en una unión de guitarras eléctricas y escalas de blues.


Jazz & Rock, por siempre.

martes, mayo 01, 2007

Atracción.

Estoy harta. Sí, harta. Soy así, no puedo cambiar. A veces me lleno de odio, de... no sé, rabia, y me harto. De todo. No puedo con nada.
Llámalo síndrome pre-menstrual, si te hace gracia. Pero no, para mí no es algo así, para mi es...
Tú, ¿qué haces ahí leyendo tan tranquilo? Inquiétate. Húndete en mis palabras y siente lo que yo siento. Métete dentro de mí. Inténtalo al menos. Eso es leer.
Y si estás leyendo esto, es porque eres especial, de alguna manera...

No. No estoy en paz conmigo misma. Es tan extraño... que no sé sentirlo. ¿Cómo te sentirías si no supieras sentir algo que en cierto modo sientes? Bueno, no sé si lo sentirías. Tú tampoco lo sabrías. Pues yo estoy igual, ahora mismo.
Es tan complicado... Parece que estoy rodeada de gente, pero en realidad estoy sola. Sí, eso. Sola. Absolutamente. Y no en lo que a familia y a amigos se refiere. En esos dos sentidos, mi corazón está tan lleno...
¿Sabes? Cuando voy por la calle y veo una pareja de enamorados,... pero digo de enamorados, no una simple pareja de las que sólo disfrutan de atracción física o necesitan que, por un instante, alguien invada su espacio vital. No. Enamorados verdaderamente. Se nota cuando dos están enamorados. Cuando los veo, veo que alrededor suyo, desprenden una serenidad... una paz, una coordinación armoniosa... que uno no puede vivir sin el otro. Y el otro sin el uno. Que sus almas son una... que son como un espejo en el que tu reflejo es otro, pero a la vez el mismo.
Compenetración. Comprensión. Una fuerte atracción. Un enlace. Un verdadero sueño...
Roto. clack! Se te acercan. Te dicen... que te quieren. No sabes muy bien de qué forma, pero te quieren. Y... te abrazan. O te miran. O, hay veces que ni siquiera te dicen que te quieren, sólo te miran, con una fuerza inigualable... Atracción. ¡Magia! Te abrazan por detrás, quizás, te susurran... o incluso te besan. No, no rozan tus labios. Te besan, en la mejilla, quizás en el cuello... Sabes que te besarían en cualquier parte excepto en los labios. [?] Dame una razón. (No, ¡no te des por aludido! Seas quien seas, no... no eres tú)
Entonces hay algo. Lo sientes, es esa atracción. Pero,... ¿es que acaso esa atracción incluye paz? ¿cuando estáis juntos, desprendeis serenidad? ¿una coordinación armoniosa? ¿tú no puedes vivir sin el otro, y el otro sin ti? No. Puede que haya compenetración, que todo parezca un sueño (aunque no lo es), que hay una simple atracción, pero no existe ni la comprensión, ni el enlace... No hay nada. Todo es tan irreal. Todo es físico, superficial, imaginario, falso... Todo, es un absurdo espejismo.
Entonces, ¿por qué? ¿es que acaso intentas confundirme? Para eso vete, fuera de mí, no quiero ver tu testosterona flotando a mi alrededor, yo...

sólo...

...quiero encontrar, la otra parte de mí, la que se perdió en otro ser que no soy yo, ni mi mejor amiga, ni mi madre. No, no quiero sentir que unos labios rozan los míos, y ya está. Quiero sentir, que un corazón roce el mío, que un alma se acerque a mí.
No un cuerpo, sino un alma. Un sentimiento.
Pero, ¿sabes? todo es tan parecido... que me confundes. Logras confundirme en ese instante. Pero ahora, escribiendo esto, sé que no es así. Aunque en el fondo siempre lo he sabido.
Y estoy cansada, de caminar sola... y dar vueltas, sin rumbo... y que cuando vea que una luz me ilumine, se apague de repente. Estoy harta, cansada,... ¡Dios!.

Es que me siento tan perdida...

viernes, abril 13, 2007

*Em falta el teu resplandor*

Un any sense primavera,
una flor sense olor.
Una estrella que no brilla,
un cel sense cap color.
Com ocell en una gàbia,
com príncep sense valor,
com si el Sol tingués uns rajos
que mai donessin calor...
Com artista que no té
cap llibertat d'expressió,
com si dues cireres dolces
no tinguessin cap sabor.
Crec que de vegades sento
que em falta una part del cor,
que quan estic a les fosques
em falta el teu resplandor...
Al paisatge de ma vida
només li falta un color;
un color blau celestial
que està als teus ulls, al teu cor.
Però jo espero que un dia miris
als meus ulls plens de foscor,
i d'aquesta forma vegis
que em falta el teu amor.
Que vull una carícia teva,
i vull tastar els teus petons.
Però jo seguiré somiant
perduda entre malsons...
I continuaré vivint
amb un cel sense color,
un any sense primavera
i sense el teu resplandor.